O jornal El País informa que foram encontrados restos de uma estátua colossal de Marco Aurélio, em Sagalassos, no Sudoeste da Turquia, por uma equipa de arqueólogos da Universidade de Lovaina. Navegue no siteSagalassos Archaeological Research Project e descubra mais informações e imagens das escavações (disponíveis para descarregar) e do achamento do imperador.
Pé da estátua de Marco Aurélio
Já antes tinham sido achados, na mesma jazida, fragmentos de uma estátua de Adriano, que podem ser vistos aqui e estão integrados na exposição "Hadrian: Empire and Conflict" (aconselha-se o visionamento dos vídeos), no British Museum até 26 de Outubro. Um desses fragmentos é este magnífico pé:
θελω τι τ'ειπην αλλα με κωλυει αι_ δως [ ] αι δ'ηχες εσλων ιμερον η κα- λων και μη τι τ'ειπην γλωσσ'εκυκα κακον αιδως κεν σε οθκ ηχεν οππατ' αλλ'ελεγες περι τω δικαιω γλυ - κηα ματερ ου τοι δυναμαι κρεκην τον ιστον ποθωι δαμεισα παιδως βραδιναν δι' 'Αφροδιταν
ΣΑΠΦΩ
THÉLO TI T'IPIN (Je veux te dire)
- Je veux te dire une chose, mais m'empêche la honte - Si tu avais le désir de ce qui est beau et noble et si ta langue ne s'embrouillait pas à dire des choses viles la honte ne serait pas dans tes yeux, mais tu parlerais comme il faut - Mère douce, je ne peux plus tisser cette toile vaincue par le désir d'un jeune garçon à cause d'Aphrodite subtile
Miri it is while sumer ilast With fugheles song Oc nu neheth windes blast And weder strong Ei, ei! What this nicht is long And ich with wel michel wrong Soregh and murne and fast
Merry it is while the summer lasts With the song of birds But now draws near the wind's blast And strong weather Alas, alas! how long this night is And I, most unjustly Sorrow and mourn and fast
E se for tudo falso? O blogue de Nina Foresti denuncia diversas falsificações na discografia de Maria Callas, de factos da sua vida privada e da sua carreira artística e, também, de objectos que circulam em exposições que lhe são dedicadas, nomeadamente trajes e jóias de cena. Descubra as diferenças, comparando as fotos dos vestidos originais da "Traviata de Lisboa" e da "Tosca de Zeffirelli" com as dos que estão agora expostos no Museu da Electricidade.
Para que não haja confusões, já que a costa turca fica logo ali ao lado; e porque desde que Páris amou a bela Helena de Esparta que gregos e troianos não se podem ver.
Anne Sofie von Otter: Oh del mio dolce ardor, de "Paride ed Elena", de Gluck
Oh, del mio dolce ardor bramato oggetto, L'aura che tu respiri, alfin respiro. Ovunque il guardo io giro, Le tue vaghe sembianze Amore in me dipinge: Il mio pensier si finge Le più liete speranze; E nel desio che così m'empie il petto Cerco te, chiamo te, spero e sospiro.
Les Amours de Pâris et d'Hélène, 1788, por Jacques-Louis David, no Museu do Louvre (ver detalhe)
Helena estava mesmo a pensar que os seus dias eram todos iguais quando o barco aportou. Páris subiu pelas ruas estreitas até ao palácio. Sabia que no interior daqueles muros vivia a mais bela de todas as mulheres. Afrodite tinha-lho prometido e as deusas não mentem. Páris não era um homem que se deitasse fora. As sandálias de simples tirinhas de couro mostravam um par de pés bem desenhados, alvos como marfim, sobre os quais pousavam duas pernas delicadamente esculpidas. Os seus braços seguravam a lira com a mesma firmeza com que pegava no arco e os seus dedos eram tão atenciosos para com as cordas que tangia como para com o fio que puxava quando disparava uma flecha certeira. E aqueles caracoizinhos loiros? Não, eram irresistíveis. Helena tinha de partir e mandar o aborrecido Menelaus ver se chovia. Não havia de vir mal ao Mundo se mais um marido fosse abandonado e trocado por outro. Enfim, talvez uma guerrita que durasse uns dez anos, ou coisa assim. Foi só o tempo de pôr umas túnicas na trouxa, mais umas fitas para o cabelo, e, quando a noite ia a meio e os homens dormiam embalados pelo retzina, partiram ambos, levados pela brisa do Egeu.
(...) Although it is a tropical plant adapted to dry climate, it also thrives in the climate of Avsa and neighbouring islands in the south of Sea of Marmara in northwestern Turkey, where it is commonly known as Paşabıyığı (Pasabiyigi), Cennetkuşu ağacı (Cennetkusu agaci), which in Turkish means "bird of paradise tree", and Bodurakasya, which means "dwarf acacia".